Çeşitli Slav kabilelerin 6. yüzyıldan itibaren Balkanlara yaptıkları göçler neticesinde bölge Avrupa’daki en geniş 3 Slav yayılma alanından biri hâline gelmiştir. Aynı dili konuşan bu kabileler tarihsel süreçte farklı sosyal, politik, dinî ve kültürel gelişmelerin etkisi ile farklı etnik gruplara ayrılmış, kendilerine has etnik dinamikler geliştirmişlerdir. Bir taraftan Katolik kilisesi, bir taraftan ise Ortodoks dünyasının nüfuz alanına giren bölge Türklerin bölgeyi fethi neticesinde İslamlaşma ile yeni bir akültürasyon süreci yaşamış ve Slavlar arasında yeni etnik oluşumların ortaya çıkması kaçınılmaz olmuştur. Bu farklılaşma, her ne kadar aynı kana ve kökene mensup olup aynı dili konuşsalar da bölgede yaşayan Slav toplulukların birbirinden
tamamen bağımsız hareket eden yeni uluslar olarak ayrışmasına sebebiyet vermiştir. 20. yüzyıla gelindiğinde Sosyalist Yugoslavya’nın kurulmasıyla yeni iktidar, bölgedeki etnik gruplar üzerinde yeni gelenekler ve pratikler vasıtasıyla kendi iktidarını meşru kılmanın yanı sıra bölgede yaşayan etnik oluşumları tek bir vatandaşlık şemsiyesi altında birleştirme gayesiyle bir takım kutlamaları teşvik etmiştir. Bunlar aynı zamanda dinsel ve kültürel farklılaşmalara rağmen kültürel genetiğe kodlanmış olan ortak Slav ruhunu ve dünya görüşünü ortaya koyan pratikler görünümündedir. Yazıda Güney Slavları arasında 8 Mart ve 1 Mayıs kutlamalarının bir iktidar meşrulaştırma aracı olarak kullanımının yanında bu kutlamaların ortak Slav ruhunu yansıtma fonksiyonu üzerinde durulacaktır.
This is an open access article distributed under the Creative Commons Attribution License which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
0
The statements, opinions and data contained in the journal are solely those of the individual authors and contributors and not of the publisher and the editor(s). We stay neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.