Rad analizira vizualnu pjesmu „007. TERRORISTEN, HA“ Ljubomira Stefanovića (1950.–2016.) iz zbirke Umnožena pjesan (1979.) u kontekstu poetike rascjepa kao jednog od temeljnih obilježja suvremene kulture i vizualne književnosti. Polazeći od teorijskih uvida o fragmentaciji vremena, destabilizaciji subjekta i intermedijalnom susretu različitih semiotičkih sustava, rad istražuje način na koji se u vizualnoj poeziji značenje oblikuje kroz odnos slike, jezika i grafičke strukture teksta.
Posebna se pozornost posvećuje vizualnoj organizaciji prostora stranice, fragmentaciji jezika te transformaciji lirskog subjekta čiji identitet postaje nestabilan unutar mreže vizualnih i diskurzivnih znakova. Analiza pokazuje kako grafički i tekstualni elementi vizualne pjesme stvaraju kompleksnu strukturu u kojoj se značenje proizvodi u napetosti između vidljivog i nevidljivog, između slike i riječi te između trenutka i procesa. Na toj razini vizualna poezija može se razumjeti kao intermedijalni oblik umjetničkog izraza koji na osobito jasan način artikulira promjene karakteristične za suvremenu kulturnu paradigmu.
This is an open access article distributed under the Creative Commons Attribution License which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
0
The statements, opinions and data contained in the journal are solely those of the individual authors and contributors and not of the publisher and the editor(s). We stay neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.